Plan nauki seksu na 4 tygodnie

Lekcja otwarta

Anatomia przyjemności, łechtaczka i jej budowa

Orgazm kobiety krok po kroku, Prowadzi seksuolożka, 6 lekcji, 4 tygodnie

Wiele trudności z orgazmem nie ma nic wspólnego z ciałem, które „źle działa”. Bierze się z tego, że nikt nam rzetelnie nie pokazał, jak to ciało jest zbudowane. Ta lekcja to spokojna mapa, od której zaczyna się cały program.

Łechtaczka jest głównym narządem kobiecej przyjemności i jedynym narządem w ludzkim ciele, którego jedynym zadaniem jest odczuwanie przyjemności. To, co widać z zewnątrz, czyli żołądź łechtaczki osłonięta napletkiem łechtaczki, to tylko mała część całości. Pod skórą łechtaczka ciągnie się dalej: trzon biegnie w górę i w głąb, a od niego odchodzą dwie odnogi i dwie opuszki, które obejmują wejście do pochwy z obu stron. Cała struktura ma kilka do kilkunastu centymetrów długości.

Żołądź łechtaczki ma bardzo gęste unerwienie, dlatego bezpośredni dotyk bywa zbyt intensywny, szczególnie na początku. Wiele kobiet woli dotyk przez napletek, z boku żołędzi albo nad nią. To nie jest kwestia „wrażliwości” czy „kaprysu”, tylko budowy.

Przy podnieceniu tkanki łechtaczki wypełniają się krwią, podobnie jak u mężczyzn tkanki prącia. Łechtaczka twardnieje i powiększa się, wargi sromowe stają się pełniejsze, a pochwa wydłuża się i zaczyna wydzielać śluz. Ten proces potrzebuje czasu. U wielu kobiet pełne podniecenie pojawia się po kilkunastu, a nawet dwudziestu minutach, a nie po kilku.

To wyjaśnia, dlaczego większość kobiet nie przeżywa orgazmu wyłącznie przez penetrację. Pochwa ma najwięcej zakończeń nerwowych przy wejściu, a głębiej jest ich mniej. Strefa na przedniej ścianie pochwy, nazywana punktem G, reaguje głównie dlatego, że leży blisko wewnętrznych części łechtaczki. Więcej o tej okolicy przeczytasz w poradniku o punkcie G.

Warto znać też pozostałe elementy sromu:

• wargi sromowe większe i mniejsze, które różnią się kształtem, kolorem i wielkością u każdej kobiety, a każda z tych odmian jest prawidłowa,
• ujście cewki moczowej, położone między łechtaczką a wejściem do pochwy,
• wejście do pochwy, otoczone mięśniami dna miednicy, które reagują na stres i rozluźnienie,
• krocze, czyli okolica między wejściem do pochwy a odbytem, u wielu osób wrażliwa na dotyk.

Mięśnie dna miednicy podtrzymują narządy miednicy i biorą udział w orgazmie, który odczuwasz jako serię rytmicznych skurczów. Gdy są stale napięte, na przykład z powodu stresu, mogą utrudniać przyjemność i powodować ból. Tym zajmujemy się w lekcji 4.

Z tej wiedzy wynikają trzy praktyczne wnioski:

• zaczynaj od dotyku całego ciała i okolic łechtaczki, a nie od jej żołędzi,
• daj ciału czas na podniecenie, zanim przejdziesz do czegokolwiek więcej,
• łącz bodźce, bo dla wielu kobiet najskuteczniejsze jest połączenie dotyku łechtaczki z innym rodzajem stymulacji.

Kiedy do lekarza: jeśli dotyk sromu lub pochwy sprawia ból, pojawia się pieczenie, krwawienie poza miesiączką, nietypowa wydzielina albo zmiany na skórze, idź do ginekologa. Jeśli od wielu miesięcy nie odczuwasz przyjemności i budzi to Twój niepokój, dobrym wyborem jest seksuolog. Ta lekcja pomaga zrozumieć ciało, ale nie zastępuje lekarza.

Najważniejsze w tej lekcji jest jedno zdanie: Twoje ciało nie jest zepsute. Zwykle brakuje mu tylko czasu, właściwego dotyku i informacji, które właśnie dostajesz.

Lekcja otwarta

Skąd bierze się szybki wytrysk

Kontrola wytrysku, Prowadzi seksuolożka, 6 lekcji, 4 tygodnie

Szybki wytrysk to jedna z najczęstszych trudności seksualnych u mężczyzn. Dotyka dużej części z nich w jakimś momencie życia, a mimo to mało kto o nim mówi. Ta lekcja wyjaśnia, co się dzieje w ciele i dlaczego w wielu przypadkach da się to wytrenować.

Wytrysk to odruch. Gdy podniecenie przekroczy pewien próg, nazywany punktem bez powrotu, układ nerwowy uruchamia serię skurczów mięśni i nasienie zostaje wyrzucone. Po przekroczeniu tego progu nie da się go już zatrzymać. Cała praca w tym programie polega na tym, żeby lepiej czuć, kiedy zbliżasz się do progu, i umieć zwolnić wcześniej.

Seksuolodzy rozróżniają dwa główne rodzaje szybkiego wytrysku:

• pierwotny, który towarzyszy od początku życia seksualnego i zdarza się niemal przy każdym zbliżeniu,
• wtórny, który pojawia się w pewnym momencie, choć wcześniej kontrola była dobra.

Przy rodzaju wtórnym warto szukać przyczyny. Bywają nią stres, długa przerwa w zbliżeniach, napięcie w związku, problemy z erekcją, przy których mężczyzna nieświadomie przyspiesza, żeby „zdążyć”, a czasem stan zapalny prostaty lub zaburzenia hormonalne.

Na szybkość wytrysku wpływa kilka rzeczy jednocześnie:

• poziom napięcia w ciele, bo spięte mięśnie brzucha, pośladków i dna miednicy przyspieszają odruch,
• oddech, który przy podnieceniu staje się płytki i szybki,
• skupienie wyłącznie na prąciu i na celu, zamiast na całym ciele,
• lęk przed tym, że znowu pójdzie za szybko, który sam w sobie podnosi pobudzenie,
• nawyki z samodzielnej stymulacji, gdy przez lata celem było szybkie dojście do końca.

Ważne jest też to, co znaczy „za szybko”. Nie ma jednej normy w minutach. Problem istnieje wtedy, gdy wytrysk pojawia się wcześniej, niż chcesz Ty i Twoja partnerka lub partner, gdy prawie nie masz na niego wpływu i gdy powoduje to frustrację albo unikanie bliskości. Porównywanie się z filmami nie ma sensu, bo nie pokazują one prawdziwej fizjologii.

Dobra wiadomość jest taka, że kontrola wytrysku to umiejętność. Uczysz się jej tak jak każdej innej: przez obserwację, powtarzanie i stopniowe zwiększanie trudności. W kolejnych lekcjach poznasz skalę podniecenia, metodę start stop, trening mięśni dna miednicy i pracę z oddechem. Więcej o samym zjawisku przeczytasz w poradniku o przedwczesnym wytrysku i we wpisie o treningu kontroli wytrysku.

Kiedy do lekarza: idź do urologa albo seksuologa, jeśli szybki wytrysk pojawił się nagle, jeśli towarzyszy mu ból, pieczenie przy oddawaniu moczu, krew w nasieniu, problemy z erekcją, albo jeśli po kilku miesiącach ćwiczeń nie widzisz poprawy. Lekarz sprawdzi, czy za problemem nie stoi przyczyna, którą trzeba leczyć. Ta lekcja nie zastępuje lekarza.

Na koniec rzecz najważniejsza: szybki wytrysk nie mówi nic o Twojej wartości jako partnera. Bliskość to dużo więcej niż czas penetracji, a dotyk, dłonie i rozmowa mogą dać partnerce lub partnerowi przyjemność niezależnie od tego, jak szybko dochodzi do wytrysku.

Lekcja otwarta

Skąd się bierze ochota, spontaniczna i reaktywna

Powrót ochoty, Prowadzi terapeutka par, 5 lekcji, 3 tygodnie

Wiele osób zgłasza się do terapeutki z jednym zdaniem: „kiedyś miałam ochotę, a teraz jej nie mam”. Często towarzyszy temu poczucie winy, lęk o związek i przekonanie, że coś jest nie tak. Ta lekcja pokazuje, jak naprawdę działa pożądanie, i zdejmuje z Ciebie część tego ciężaru.

Seksuologia opisuje dwa rodzaje ochoty. Ochota spontaniczna pojawia się sama, często znienacka: myśl, obraz, zapach wystarczą, żeby poczuć pragnienie bliskości. Ochota reaktywna pojawia się dopiero w odpowiedzi na dotyk, pocałunek, bliskość, czyli wtedy, gdy coś już się dzieje. Oba rodzaje są prawidłowe.

Na początku związku, w okresie zakochania, wiele osób doświadcza głównie ochoty spontanicznej. Po kilku miesiącach lub latach u wielu, szczególnie u kobiet, przeważa ochota reaktywna. To nie jest spadek pożądania, tylko zmiana jego sposobu działania. Problem zaczyna się wtedy, gdy para czeka na ochotę spontaniczną, która się nie pojawia, i uznaje, że pożądanie zniknęło.

W praktyce oznacza to, że dla osoby z ochotą reaktywną punktem wyjścia nie jest pragnienie, ale gotowość. Gotowość to stan, w którym myślisz: „nie czuję teraz ochoty, ale jestem otwarta na to, żeby zobaczyć, co się stanie, jeśli zaczniemy się przytulać”. Ochota przychodzi wtedy w trakcie, a nie przed. Ważne: gotowość zawsze jest dobrowolna i w każdej chwili możesz się zatrzymać.

Na poziom ochoty wpływa wiele czynników jednocześnie:

• zmęczenie, brak snu i przeciążenie obowiązkami,
• stres, napięcie i nierozwiązane konflikty w związku,
• obraz własnego ciała i wstyd,
• zmiany hormonalne, na przykład po porodzie, w okresie karmienia piersią i w okresie okołomenopauzalnym,
• niektóre leki i choroby przewlekłe,
• ból przy współżyciu, który uczy ciało, że bliskość jest zagrożeniem,
• rutyna i brak czasu tylko dla siebie jako pary.

Różnica w poziomie ochoty między partnerami jest czymś zwyczajnym. Rzadko zdarza się, żeby dwoje ludzi chciało bliskości z dokładnie tą samą częstotliwością. To nie jest problem do „naprawienia” u jednej osoby, ale sytuacja do wspólnego ułożenia, i właśnie tym zajmujemy się w kolejnych lekcjach. Szersze tło znajdziesz w poradnikach o braku ochoty na współżycie u kobiet i o braku seksu w związku.

Kiedy do lekarza: jeśli spadek ochoty pojawił się nagle, towarzyszą mu inne objawy, takie jak przewlekłe zmęczenie, obniżony nastrój, zmiany wagi, zaburzenia miesiączkowania, albo jeśli współżycie boli, porozmawiaj z lekarzem rodzinnym lub ginekologiem. Gdy brak ochoty trwa miesiącami i obciąża Ciebie lub związek, pomocny jest seksuolog. Jeśli zaczął się po nowym leku, nie odstawiaj go sama, tylko omów to z lekarzem, który go przepisał. Ta lekcja nie zastępuje lekarza.

Najważniejsze, co warto zapamiętać: brak ochoty spontanicznej nie znaczy, że nie masz pożądania. Często znaczy tylko, że Twoje pożądanie potrzebuje innego wejścia.

Lekcja otwarta

Gra wstępna zaczyna się przed sypialnią

Gra wstępna, która rozpala, Prowadzi trenerka intymności, 5 lekcji, 2 tygodnie

Gdy mówimy o grze wstępnej, większość osób myśli o kilku minutach pocałunków tuż przed zbliżeniem. Tymczasem dla wielu ludzi to, czy zbliżenie okaże się przyjemne, rozstrzyga się dużo wcześniej: rano, w ciągu dnia, przy kolacji. Ta lekcja pokazuje, jak budować napięcie i bliskość na długo przed sypialnią.

Podniecenie to nie przełącznik, tylko proces. Ciało i głowa potrzebują sygnałów, że jest bezpiecznie, że ktoś nas widzi i pragnie, że mamy czas. Jeśli przez cały dzień słyszymy tylko rozmowy o rachunkach i zakupach, a potem wieczorem nagle pada propozycja bliskości, trudno przestawić się w kilka sekund. Gra wstępna rozłożona w czasie daje ciału szansę, żeby się do tego przygotować.

Taka gra wstępna składa się z drobnych gestów:

• dłuższe przytulenie na powitanie, zamiast szybkiego cmoknięcia w przelocie,
• spojrzenie i uśmiech, które mówią „widzę Cię”,
• czuła wiadomość w ciągu dnia, bez presji, na przykład że tęsknisz albo że myślisz o wspólnym wieczorze,
• dotyk dłoni, ramienia albo pleców przy zwykłych czynnościach,
• wspólny czas bez telefonów, nawet krótki.

Ważną rolę odgrywa oczekiwanie. Kiedy oboje wiecie, że wieczór należy do Was, wyobraźnia zaczyna pracować sama. Dlatego wiele par, które mają mało czasu, dobrze reaguje na umawianie się na bliskość. To nie jest pozbawione romantyzmu: to sposób, żeby w napiętym życiu zrobić miejsce na przyjemność i pozwolić sobie na nią czekać.

Drugim filarem jest zdjęcie presji. Gra wstępna przestaje działać, gdy staje się obowiązkowym etapem „przed tym właściwym”. Jeśli jedna osoba czuje, że każdy dotyk musi skończyć się współżyciem, zaczyna dotyku unikać. Dlatego w tym programie uczymy się, że czułość ma wartość sama w sobie, a przejście dalej to wybór, a nie zobowiązanie.

Trzeci filar to przygotowanie przestrzeni. Ciepło w pokoju, przygaszone światło, czysta pościel, wyciszony telefon, zamknięte drzwi. To proste rzeczy, które sygnalizują ciału, że może się rozluźnić. Dla wielu osób rozluźnienie jest warunkiem podniecenia, a nie jego skutkiem.

W kolejnych lekcjach przejdziemy do dotyku całego ciała, pocałunku i słów. Jeśli chcesz już teraz poczytać więcej, zajrzyj do poradnika o grze wstępnej i o punktach erogennych.

Kiedy do lekarza: jeśli mimo długiej gry wstępnej ciało nie reaguje podnieceniem, nawilżenie pozostaje słabe, a zbliżenie sprawia ból, porozmawiaj z ginekologiem, urologiem albo seksuologiem. Suchość, ból i brak erekcji mają często przyczyny, które da się leczyć. Ta lekcja nie zastępuje lekarza.

Zapamiętaj jedno: najlepsza gra wstępna to ta, która zaczyna się wtedy, gdy nikt jeszcze nie myśli o sypialni.

Lekcja otwarta

Jak wybierać pozycje, wygoda, kąt i kontakt

Pozycje dla par bez wstydu, Prowadzi edukatorka seksualna, 5 lekcji, 2 tygodnie

W internecie łatwo znaleźć setki pozycji z efektownymi nazwami. Problem polega na tym, że wiele z nich wymaga gibkości, siły i kondycji, a mało która uwzględnia to, co naprawdę liczy się dla przyjemności. Ta lekcja daje Ci trzy proste kryteria, dzięki którym sami ocenicie każdą pozycję.

Pierwsze kryterium to wygoda. Pozycja, w której ktoś musi utrzymywać ciężar ciała na rękach, napinać plecy albo balansować, szybko odciąga uwagę od przyjemności. Ciało, które walczy o równowagę, nie potrafi się rozluźnić, a rozluźnienie to warunek podniecenia. Dlatego zawsze zaczynaj od pozycji, w której oboje możecie wytrzymać kilka minut bez wysiłku.

Drugie kryterium to kąt. Od ułożenia bioder zależy, które miejsca są stymulowane. Lekkie uniesienie bioder poduszką zmienia kąt wejścia i sprawia, że przednia ściana pochwy dostaje więcej nacisku. Zbliżenie ciał w pozycji twarzą w twarz sprawia, że okolica łechtaczki ociera się o ciało partnera. Przy pozycjach od tyłu więcej jest głębokości, a mniej stymulacji łechtaczki, chyba że ktoś doda dotyk dłonią.

Trzecie kryterium to kontakt. Czy widzicie swoje twarze, czy możecie się całować, czy dłonie są wolne, żeby dotykać. Dla jednych par kontakt wzrokowy jest źródłem bliskości, dla innych na początku krępuje. Obie reakcje są w porządku, ważne, żeby wybierać świadomie.

Do tych kryteriów warto dodać kilka zasad:

• osoba, która ma mniej kontroli nad ruchem, powinna mieć łatwy sposób, żeby poprosić o zmianę,
• przy bólu, pieczeniu lub dyskomforcie zmieniacie pozycję albo przerywacie, bez tłumaczenia się,
• lubrykant na bazie wody ułatwia większość pozycji i zmniejsza ryzyko otarć,
• poduszki, klin i krawędź łóżka to zwyczajne pomoce, a nie oznaka braku sprawności,
• różnice wzrostu i wagi rozwiązuje się zmianą ułożenia, a nie wysiłkiem.

Czasem pojawia się wstyd: że nie znamy wielu pozycji, że jesteśmy zbyt mało sprawni, że ciało nie wygląda jak na zdjęciach. Ten program zakłada coś odwrotnego. Najlepsza pozycja to ta, w której oboje czujecie się dobrze, i nie ma znaczenia, czy jest prosta. Wiele par po latach wraca do dwóch czy trzech ulubionych ułożeń, wprowadzając do nich tylko drobne zmiany.

Jeśli chcecie już teraz przejrzeć możliwości, zajrzyjcie do poradnika o pozycjach seksualnych i do wpisu o pozycjach dla początkujących.

Kiedy do lekarza: jeśli ból pojawia się w każdej pozycji, jeśli czujesz ból w głębi miednicy, krwawisz po zbliżeniu albo ból pleców czy stawów nasila się po bliskości, idź do ginekologa, urologa lub fizjoterapeuty. Ta lekcja nie zastępuje lekarza.

Zapamiętajcie trzy słowa: wygoda, kąt i kontakt. Dzięki nim każda pozycja przestaje być sztuczką, a staje się narzędziem.

Lekcja otwarta

Dlaczego trudno mówić o seksie

Rozmowa o potrzebach, Prowadzi terapeutka par, 4 lekcje, 2 tygodnie

Wiele par potrafi rozmawiać o pieniądzach, dzieciach, pracy i remoncie, a milknie, gdy temat dotyczy bliskości. To nie jest znak, że coś jest z Wami nie tak. Ta lekcja pokazuje, skąd bierze się ta trudność i dlaczego mimo niej warto zacząć.

Pierwsze źródło to wychowanie. Większość z nas dorastała w domach, w których o seksie się nie mówiło albo mówiło się w żartach, ostrzeżeniach lub ze wstydem. Nie mieliśmy wzorów spokojnej, rzeczowej rozmowy o przyjemności. Kiedy próbujemy ją podjąć jako dorośli, brakuje nam słów, a te, które znamy, brzmią albo zbyt medycznie, albo zbyt dosadnie.

Drugie źródło to lęk przed zranieniem. Gdy mówisz, czego potrzebujesz, partner może usłyszeć, że coś robił źle. Gdy partner mówi, czego mu brakuje, możesz poczuć się oceniona lub oceniony. Wiele osób woli więc milczeć, niż ryzykować przykrość. Problem w tym, że milczenie też rani, tylko wolniej.

Trzecie źródło to mit, że w dobrym związku wszystko powinno dziać się samo. Że partner powinien się domyślić, a jeśli nie, to znaczy, że nie kocha wystarczająco. To przekonanie jest bardzo szkodliwe. Nikt nie czyta w myślach, a potrzeby zmieniają się z wiekiem, zdrowiem i sytuacją życiową.

Czwarte źródło to zły moment. Rozmowy o seksie podejmowane są często tuż po nieudanym zbliżeniu, w łóżku, w złości albo w zmęczeniu. Wtedy każde słowo brzmi jak zarzut. Rozmowa w ciągu dnia, na spacerze, przy stole, przy dobrym nastroju ma zupełnie inną temperaturę.

Co pomaga zacząć:

• wybór neutralnego miejsca i czasu, poza sypialnią,
• zapowiedź rozmowy, żeby nikt nie był zaskoczony,
• zaczynanie od tego, co działa i co lubisz, a dopiero potem od tego, co chcesz zmienić,
• mówienie o sobie, czyli „ja potrzebuję”, zamiast „ty nigdy”,
• zgoda na to, że pierwsza rozmowa nie musi niczego rozwiązać.

Warto też pamiętać, że rozmowa o seksie to nie jedno wielkie wyznanie. To wiele krótkich rozmów rozłożonych w czasie. Pierwsze bywają niezręczne, kolejne są coraz łatwiejsze. W kolejnych lekcjach poznacie język potrzeb, listę tak, nie, może oraz sposób na rozmowę o różnicach. Pomocny jest też wpis o tym, jak rozmawiać z partnerem o seksie.

Kiedy szukać pomocy: jeśli każda próba rozmowy kończy się kłótnią, jeśli w związku jest przemoc, przymus albo strach przed reakcją drugiej osoby, albo jeśli brak bliskości trwa miesiącami i obciąża Was oboje, warto skorzystać z pomocy terapeuty par lub seksuologa. W sytuacji przemocy zadbaj najpierw o swoje bezpieczeństwo. Ta lekcja nie zastępuje terapii.

Zapamiętajcie: trudność w mówieniu o seksie jest powszechna, a umiejętność rozmowy można wyćwiczyć tak samo jak każdą inną.

Lekcja otwarta

Czym jest tantra dla par, a czym nie jest

Tantra i bliskość, Prowadzi trenerka tantry, 6 lekcji, 6 tygodni

Tantra budzi skojarzenia z wielogodzinnymi zbliżeniami, egzotycznymi rytuałami i niezwykłymi doznaniami. Ta lekcja porządkuje te wyobrażenia i pokazuje, czym jest praktyka, której uczymy w Akademii.

Tantra wywodzi się z dawnych tradycji duchowych Indii i Tybetu, w których sfera seksualna była tylko jednym z wielu wątków. To, co dziś nazywa się tantrą dla par, to współczesne podejście inspirowane tymi tradycjami. W Akademii traktujemy je praktycznie: jako zestaw ćwiczeń z oddechu, uwagi i dotyku, które pogłębiają bliskość i zmieniają sposób przeżywania przyjemności. Nie wymagamy od Ciebie żadnych przekonań duchowych.

Czym tantra dla par jest:

• spowolnieniem, czyli świadomym odejściem od pośpiechu i nastawienia na cel,
• uważnością, czyli kierowaniem uwagi na to, co czujesz tu i teraz,
• pracą z oddechem, który reguluje napięcie i podniecenie,
• obecnością, czyli byciem z drugą osobą całym sobą, a nie myślami w pracy,
• traktowaniem całego ciała jako źródła przyjemności, a nie tylko okolic intymnych.

Czym tantra dla par nie jest:

• wyścigiem po coraz dłuższe zbliżenia,
• zestawem trudnych technik, które trzeba wykonywać idealnie,
• obietnicą niezwykłych doznań po pierwszej sesji,
• obowiązkiem rezygnacji z orgazmu czy zwykłego seksu,
• praktyką, która wymaga przekraczania własnych granic.

Najważniejszą zmianą, którą wnosi tantra, jest przesunięcie uwagi z celu na proces. W codziennym seksie wiele osób skupia się na tym, co ma się wydarzyć na końcu. W praktyce tantrycznej koniec traci znaczenie, a najważniejsze staje się to, co dzieje się teraz: oddech, dotyk dłoni, ciepło skóry. Paradoksalnie wiele par odkrywa, że dzięki temu przyjemność jest pełniejsza, a orgazm, jeśli się pojawia, przeżywany jest głębiej.

Druga zmiana to rola ciszy. W ćwiczeniach tantry dużo jest milczenia i patrzenia na siebie. Na początku bywa to niezręczne, pojawia się śmiech, myśli o liście zakupów, potrzeba, żeby coś powiedzieć. To normalne. Uważność, podobnie jak każdą umiejętność, ćwiczy się stopniowo.

Każde ćwiczenie w tym programie można przerwać w dowolnym momencie. Wszystkie opierają się na zgodzie obu osób, a granice każdej z nich są ważniejsze niż plan ćwiczenia. Jeśli praktykujesz sama lub sam, większość ćwiczeń z oddechem i dotykiem możesz wykonywać w pojedynkę. Szerzej o różnych podejściach do bliskości piszemy w poradniku o technikach seksu i o kamasutrze.

Kiedy do lekarza: ćwiczenia z oddechem są bezpieczne dla większości osób, ale jeśli przy głębokim oddychaniu pojawiają się zawroty głowy, kołatanie serca lub duszność, przerwij i oddychaj normalnie. Jeśli objawy się powtarzają albo masz choroby serca lub układu oddechowego, porozmawiaj z lekarzem. Ta lekcja nie zastępuje lekarza.

Zapamiętaj: tantra dla par to nie sztuczka, tylko sposób bycia razem wolniej i uważniej.

Lekcja otwarta

Skąd się bierze wstyd w łóżku

Pewność siebie w łóżku, Prowadzi edukatorka seksualna, 5 lekcji, 3 tygodnie

Wstyd w łóżku dotyka bardzo wielu dorosłych, niezależnie od płci, wieku i doświadczenia. Może dotyczyć ciała, dźwięków, zapachów, tego, czego się pragnie, albo samego mówienia o przyjemności. Ta lekcja pokazuje, skąd się bierze i dlaczego nie musisz z nim zostać na zawsze.

Wstyd to emocja społeczna. Pojawia się wtedy, gdy czujemy, że coś w nas może zostać ocenione negatywnie przez innych. W sferze seksualnej mamy do niego wyjątkowo dużo powodów, bo przez lata dostajemy sprzeczne komunikaty: że seks jest czymś wstydliwym, a jednocześnie że trzeba być w nim świetnym, że ciało ma wyglądać jak na zdjęciach, a przyjemność ma przychodzić bez wysiłku.

Najczęstsze źródła wstydu w łóżku:

• obraz ciała, czyli przekonanie, że brzuch, uda, piersi czy prącie wyglądają „nie tak”,
• porównywanie się z filmami, które pokazują nierealną fizjologię i nierealne reakcje,
• przekonania wyniesione z domu, że o przyjemności się nie mówi,
• wcześniejsze doświadczenia, w których ktoś skrytykował lub wyśmiał,
• lęk przed tym, że prośba o coś zostanie odebrana jako dziwna,
• presja wyniku, czyli myśl, że trzeba osiągnąć orgazm albo zapewnić go partnerowi.

Wstyd działa w ciele bardzo konkretnie. Napina mięśnie, spłyca oddech, przenosi uwagę z doznań do głowy. Zamiast czuć dotyk, zaczynasz myśleć o tym, jak wyglądasz i co sobie pomyśli druga osoba. Seksuolodzy nazywają to obserwowaniem siebie z boku. Im więcej tej obserwacji, tym mniej przyjemności, i tym trudniej o podniecenie, nawilżenie, erekcję czy orgazm.

Dobra wiadomość jest taka, że wstyd można stopniowo zmniejszać. Nie chodzi o to, żeby go wyłączyć jednym ruchem, ale o to, żeby przestał decydować za Ciebie. Pomagają trzy rzeczy, którymi zajmujemy się w tym programie:

• nazywanie myśli wstydu, zamiast traktowania ich jak prawdy,
• przenoszenie uwagi z wyglądu na doznania,
• małe kroki w mówieniu o swoich potrzebach, zaczynając od najłatwiejszych.

Pamiętaj też, że osoba, z którą jesteś blisko, w większości przypadków nie ocenia Twojego ciała tak surowo jak Ty. Zwykle jest zajęta własnymi doznaniami i własnymi obawami. Więcej o tym, jak różnorodne są ludzkie potrzeby, przeczytasz w poradnikach o rodzajach seksu i o seksuologii.

Kiedy szukać pomocy: jeśli wstyd jest tak silny, że unikasz bliskości w ogóle, jeśli wiąże się z przykrymi lub przemocowymi doświadczeniami z przeszłości, albo jeśli towarzyszą mu stany lękowe i obniżony nastrój, warto porozmawiać z seksuologiem lub psychoterapeutą. Pomoc możesz znaleźć także jako seksuolog online. Ta lekcja nie zastępuje terapii.

Zapamiętaj: wstyd nie jest dowodem, że coś jest z Tobą nie tak. Jest śladem tego, czego nas nauczono, i można się tego oduczyć.